เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ราษฎรไม่คิดต่อกรกับทางการ อีกทั้งยังอยู่ในอาณาเขตปกครองผู้อื่น พ่อเฒ่าอู๋รู้ตัวว่าไม่มีเหตุผลให้อ้าง จึงได้แต่ร้องบอกให้กลับอย่างกระอักกระอ่วนหน้าม่าน แล้วหันหลังเดินจากไป
ภรรยาอู๋เอ้อยังคงรั้งมู่หลานไว้ไม่ยอมปล่อยมือ พลางตะโกนถาม “พ่อ มู่หลานจะไม่สนใจแล้วหรือ”
พ่อเฒ่าอู๋มิได้หันกลับมา อู๋เอ้อฉุดภรรยาให้เดินตาม “ประเดี๋ยวค่อยคุยกับเจ้า รีบไปเถอะ”
“นี่… พวกเขาให้ที่… พักพิงกันหรือ”
ภรรยาอู๋เอ้อยังพูดไม่ทันจบความก็ถูกออกแรงกระชากตัวลากออกไป
เรื่องราวคลี่คลายลงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ ซ่งฉางฟู่จึงรีบสั่งให้คนยกน้ำมาให้ฟางเซิง “วันอากาศร้อนเช่นนี้ ลำบากท่านเจ้าหน้าที่ต้องวิ่งมาถึงที่นี่เที่ยวหนึ่งแล้ว”
ซ่งล่าเหมยยกน้ำออกมา ฟางเซิงมองนางเพิ่มอีกสองแวบ ซ่งล่าเหมยถูกเขามองจนทำตัวไม่ถูก จึงเบี่ยงกายหลบกลับเข้าลานเรือนไป