บทที่ 164 รำคาญมาก

บทที่ 164 รำคาญมาก

ดึกดื่นมืดค่ำข้างนอกอากาศก็หนาว บนถนนแทบจะไม่มีคนเลย

ทั้งสองคนไม่สามารถเดินไปได้ไกล จึงทำเพียงเดินเล่นรับลมหนาวอยู่แถวๆ นั้น

ตอนแรกเย่เจินยังเล่าให้เธอฟังถึงสิ่งที่ได้พบเจอระหว่างการไปทำงานต่างเมืองครั้งนี้ แต่พอคุยไปถึงตอนท้าย เรื่องที่ต้องเลื่อนเวลาเดินทางกลับประเทศ เขาก็ไม่ค่อยพูดอะไรอีก

ซูหว่านก็ไม่ได้ถามอะไร ทำเพียงแค่เดินเป็นเพื่อนเขาอยู่แบบนั้น

ผ่านไปพักใหญ่ จู่ๆ เย่เจินก็พูดขึ้นว่า "เขาบอกว่า ตอนนั้นเขาก็ถูกหลอกเหมือนกัน ไม่ได้จงใจทิ้งคุณย่าของฉันไป"

ซูหว่านรู้ดีว่า "เขา" คนนี้ต้องหมายถึงเย่ฮ่าวกานแน่ๆ

การไปทำงานครั้งนี้ สองปู่หลานได้พบหน้ากันแล้ว