บทที่ 165 ออกหน้า

บทที่ 165 ออกหน้า

หลังจากส่งซูหว่านขึ้นไปชั้นบนแล้ว

เย่เจินพิงเสาอยู่ด้านล่าง ในมือควงไฟแช็กเล่นไปมา

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเลิกสูบบุหรี่แล้ว แต่ความเคยชินก็ยังทำให้เขาพกไฟแช็กติดตัวอยู่เสมอ

ในลานบ้านมีบรรดาชายหนุ่มตั้งมากมาย แต่ไม่มีใครนิ้วพลิ้วเท่าเขา ไฟแช็กพลิกกลับไปมา ดูเท่เป็นพิเศษ

ติงหยางเดินออกมาจากเงามืด ก้มหน้าเรียก “พี่เจิน”

เย่เจิน “อืม ว่ามาสิ...”

เรื่องของโจวจื่อหมิงนั้น ท้ายที่สุดเย่เจินก็รู้จนได้