บทที่ 24 — จ้อง ตาม ไล่ แล้วก็จับ

— โยจิน คิโนชิตะ —

"จ้องงงงงงงงงงงง…"

โอทากะซัง นักเรียนย้ายมาใหม่ กำลังจ้องผมอยู่ในห้องเรียน

"ช่วยเลิกจ้องผมได้ไหมครับ" ผมบอกเบา ๆ

"ขอโทษค่ะ โยจินซามะ ก็คุณน่ารักนี่นา" เธอหัวเราะคิก

ผมสะดุ้ง หันหน้าหนี

น่ารัก? ผมเนี่ยนะน่ารัก?

ชิ! ขอทีเถอะ!

ตลอดวันแรกที่โอทากะซังมาเรียน เธอเหลือบมองผมระหว่างคาบไม่หยุด เวลาผมตอบคำถามถูก ตาเธอจะเป็นประกาย ทำหน้าทึ่งอย่างตื่นเต้น ทำเอาผมอึดอัดสุด ๆ

พอถึงเวลาพัก ทันทีที่ผมออกจากห้อง เธอก็ตามมา แต่โชคดีที่พอผมขึ้นไปบนดาดฟ้า เธอไม่ได้ตามขึ้นมา