บทที่ 25 — บุกรุกบ้าน

— โยจิน คิโนชิตะ —

ผมช็อก หน้าซีดเผือด มือสั่น หัวใจเต้นเร็วกว่าปกติ

ทำไมน่ะเหรอ ไม่ใช่เพราะต้องอยู่คนเดียวโดยไม่มีฮายาชิซัง เจ้าของอพาร์ตเมนต์ แต่เพราะผมอ่านจดหมายของโอทากะซังไปแล้ว

ใช่แล้ว! ผมอ่านจดหมายของเธอครบทุกฉบับ แทนที่จะเผาทิ้งเหมือนที่ทำกับจดหมายจากผู้หญิงในโรงเรียนก่อนหน้านี้

หัวค่ำคืนนั้น หลังกินข้าวเย็นเสร็จ ผมจ้องซองจดหมายที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะ ทุกซองมีชื่อโอทากะซัง ผู้หญิงที่ผมช่วยไว้เมื่อหลายเดือนก่อน และคนที่บอกว่ารักผม

ผมลังเลอยู่นาน จะอ่าน… หรือจะเผาดี

ที่ผมมั่นใจเรื่องเธอคือ โอทากะซังไม่ใช่คนเมืองนี้แต่แรก แต่ก็ยังเลือกมาเรียนโรงเรียนนั้นเพียงเพื่อจะได้อยู่กับผม ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ

เธอรู้เรื่องผมเยอะขนาดนั้นได้ยังไง

ความหนาววาบแล่นลงตามกระดูกสันหลังตอนที่ความคิดนั้นผ่านเข้ามา ผมกลัวว่าโอทากะซังจะรู้แล้วว่าผมอยู่ที่ไหน

ผมยอมรับแล้วว่าโอทากะซังไม่เหมือนผู้หญิงที่ทรยศผม เธอไม่ได้เป็นพวกปล่อยข่าวโกหก และไม่ได้เป็นพวกที่หลงเชื่อข่าวโกหกง่าย ๆ ต่อให้เทียบกับผู้หญิงคนอื่นในโรงเรียน เธอก็ดูต่างออกไป