บทที่ 17 — ย้อนกลับมาเล่นงานอีกครั้ง

— โยจิน คิโนชิตะ —

นึกว่าจะไม่มีซองจดหมายมาอีก

วันต่อมาก็มาอีก

แปดซอง

ยังไงก็ไม่อ่านขยะพวกนั้นหรอก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง… ก็ยังเก็บไว้

"อึ๊ก!"

จู่ ๆ ก็ขนลุกซู่ไปทั้งหลัง รู้สึกเหมือนมีใครจ้องอยู่ หันซ้ายหันขวากวาดตามองทุกมุม ไม่มีอะไร แม้แต่หลังล็อกเกอร์รองเท้า

ค่อยยังชั่ว

ตกเที่ยง ออดดังเป็นสัญญาณพักกลางวัน แน่นอนว่าไม่ได้กินอะไร ไม่ได้เอาเบนโตะมาด้วยซ้ำ เพราะถูกห้ามกิน

เพื่อนร่วมห้องบางคนออกไปโรงอาหาร บางคนนั่งแกะเบนโตะในห้อง ส่วนเรานั่งอยู่ที่เดิม มีธุระต้องทำ