บทที่ 18 — ครอบครัวและเพื่อน

— โยจิน คิโนชิตะ —

อา วันผู้ปกครอง

วันที่พ่อแม่แห่กันมาโรงเรียน ดูลูก ๆ ทำกิจกรรมในห้องเรียน นักเรียนส่วนใหญ่ตั้งตารอ เป็นอีกโอกาสที่จะได้รับคำชมจากพ่อแม่ตัวเอง

แต่ไม่ใช่เรา

นักเรียนคนเดียวที่นี่ที่ไม่มีครอบครัวจริง ๆ อีกแล้ว ถึงพวกนั้นจะอ้อนวอนให้กลับบ้านแค่ไหนก็ตาม ยังไงก็เป็นคนที่ทำลายชีวิตเราด้วยการไม่เชื่อเรา

โถงทางเดินเต็มไปด้วยผู้ใหญ่ที่คุยกับครู หรือโบกมือให้ลูกอย่างภาคภูมิใจ นักเรียนก็ยิ้มตอบ วันนี้ไม่มีใครมองเราด้วยความกลัว ราวกับการรังแก การข่มขู่ และความตึงเครียดถูกลบหายไปชั่วคราว

วันนี้ยังไม่ใช่จังหวะพังชื่อเสียงโรงเรียน ต้องรอโอกาสที่สมบูรณ์แบบ บางอย่างที่ทำให้ทุกคน โดยเฉพาะผู้ปกครอง ได้ยินความจริงเรื่องธาตุแท้ของที่นี่ ในเวลาที่เหมาะที่สุด

ก้าวเข้าห้องเรียน ผู้ปกครองไม่กี่คนยืนอยู่ด้านหลังแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่พ่อ—หมายถึงตาแก่นั่น—ไม่ได้มา คงไปทำงาน หรือไม่ก็ไปดูห้องของแฝดกับแม่เลี้ยง—หมายถึงยายแก่นั่น

ตารางวันนี้ไม่เหมือนปกติ คาบโฮมรูมขยายเป็นสองชั่วโมง วิชาอื่นถูกตัดให้สั้นลง ท่าทางช่วงโฮมรูมจะมีกิจกรรมอะไรสักอย่างให้ผู้ปกครองดู

"โยจิน…"