ตอนที่ 36 แกล้งป่วย

เซี่ยเจียวชี้แจงความผิดทั้งหมดที่ฝาแฝดเคยก่อรวดเดียวจบ

สิ่งที่ทำให้เธอโล่งใจขึ้นมาบ้าง คือเด็กสองคนนี้ยังรู้จักรู้สึกผิด แม้ความรู้สึกผิดนี้จะทำให้พวกเขาอยู่อย่างสงบเสงี่ยมได้ไม่นานก็ตาม

เซี่ยเจียวส่งเสียงฮึทีหนึ่ง “ยังจะแถไปเรื่อยอีกไหม?”

เอ้อร์ยาหยิบกิ่งไผ่ขึ้นมา ฟาดต้าเถี่ยอีกทีหนึ่ง แล้วช่วยแก้คำอ่านให้ถูกตัวหนึ่ง

เธอพิสูจน์ด้วยการกระทำว่าตนเองยอมรับบทลงโทษ

แต่น่าเสียดาย สมองต้าเถี่ยไม่เอาถ่านจริง ๆ อ่านตำราจนถึงกลางดึกก็ยังอ่านบทกวีไม่คล่องสักบท อย่าว่าแต่ท่องจำเลย สองเด็กน้อยง่วงสัปหงกจนคนหนึ่งมัดผมโยงไว้ คนหนึ่งรัดคอ พากันดิ้นรนอยู่นาน เซี่ยเจียวจึงได้เคาะโต๊ะอนุญาตให้พวกเขากลับไปนอน

ต้าเถี่ยลุกพรวดขึ้นมาทันที ความง่วงเหงาหาวนอนแต่เดิมหายวับไปหมด ถามด้วยความดีใจยิ่งว่า “แม่?! พวกเรากลับไปนอนได้แล้วใช่ไหม?”

เอ้อร์ยาก็ดีใจมากเช่นกัน ตามค่าประสบการณ์ก่อนหน้านี้ เธอคิดมาตลอดว่าถ้าต้าเถี่ยท่องจำไม่จบ พวกเขาก็ต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่ทั้งคืน นึกไม่ถึงว่าจะจบลงง่าย ๆ แบบนี้?