เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เซี่ยเจียวที่กำลังโมโหอยู่ ไม่ว่าต้าเถี่ยกับเอ้อร์ยาจะก่อเรื่องชวนหัวอยู่ข้าง ๆ มากแค่ไหน เธอก็ฝืนกลั้นเอาไว้ ปั้นหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมเผยรอยยิ้มออกมาแม้แต่น้อยเด็ดขาด
เธอก่อไฟทำกับข้าว สัมผัสได้ว่าลู่เซี่ยงหรงคอยจับจ้องแผ่นหลังของเธออยู่ตลอด และรู้ดีว่าเขาอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อครู่แบบเปล่าประโยชน์โดยที่ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไรเลย
ตอนนั้นที่เซี่ยเจียวยอมถอยให้ เป็นเพราะลู่เซี่ยงหรงคือผู้ชายที่เธอเลือกเอง ผลกรรมอะไรเธอก็กลืนลงคอเอง ไม่ใช่เพราะอยากฟังเขาขอโทษเสียหน่อย! ยิ่งผู้ชายของเธออย่างลู่เซี่ยงหรงไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไรเลยแม้แต่น้อย! คำขอโทษก็เป็นแค่ลมปากเท่านั้น
ดังนั้นเธอจึงไม่อยากสนใจลู่เซี่ยงหรง
ทว่าเรื่องตลกที่ฝาแฝดก่อขึ้นตอนท่องตำรา มันทำให้เธอแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่จริง ๆ
โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินเอ้อร์ยาบ่นว่ายืนแล้วเมื่อยเหลือเกิน อยากจะนั่งลง ผลปรากฏว่าถูกต้าเถี่ยแย่งท่อนไม้ไผ่ไป แล้วฟาดแส้ใส่ตัวเธออย่างแรงหนึ่งที พลางเอะอะโวยวายว่า ในที่สุดก็ถึงตากูตีมั่งแล้ว!