เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
โจวล่าเหมยกลับมาแล้ว เซี่ยเจียวไม่อยากข้องแวะกับเธอมากความ จึงจูงเด็กทั้งสามคนโดยไม่สนที่เซี่ยซู่เหลียงพยายามยัดเยียดสิ่งของให้ รีบร้อนจะจากไป
นึกไม่ถึงว่าโจวล่าเหมยพอเหลือบไปเห็นเธอเข้า ก็เลิกด่าทอเซี่ยซู่เหลียงทันที ปรี่เข้ามายืนขวางหน้าเซี่ยเจียว ชูคูปองกระดาษในมือขึ้นอย่างลำพองใจแล้วเอ่ยว่า “คราวนี้ฉันจับหางเปียแกได้คาหนังคาเขาแล้วใช่ไหมล่ะ วันนี้ฉันอยากจะรู้นักว่าแกจะพ่นคำพูดสวยหรูอะไรออกมาได้ จะบอกว่าคูปองไม่กี่ใบนี้พี่ชายแกไม่ได้ให้แกงั้นสิ!”
“โจวล่าเหมย! เธอต้องรอให้ฉันหย่าแล้วไล่กลับบ้านเดิมฝ่ายหญิงไปก่อนถึงจะสงบปากสงบคำได้ใช่ไหม?!” ไม่รอให้เซี่ยเจียวเอ่ยปาก เซี่ยซู่เหลียงก็พุ่งเข้าไปผลักโจวล่าเหมยอย่างแรง “คราวก่อนที่ฉันพูดไป เธอไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักคำใช่ไหม?!”