ตอนที่ 32 ตังกุยครึ่งกระบุงสะพายหลัง

เสียงของเด็กทั้งสองหยุดชะงักลงทันที ร่างกายแข็งทื่อราวกับขึ้นสนิม ชะงักค้างอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเอี้ยวตัวกลับมาพร้อมปากที่มันเยิ้ม

คิ้วของทั้งคู่ลู่ตกลง ริมฝีปากบนล่างพะงาบ ๆ สองสามที ก่อนจะร้องเรียกด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า “…แม่?!”

หากเซี่ยเจียวยังมีชีวิตอยู่อย่างปกติสุข พอเห็นท่าทางและน้ำเสียงแบบนี้ของพวกเขา เซี่ยเจียวคงคิดว่าตัวเองตายไปแล้ว และเด็กทั้งสองกำลังร้องไห้หน้าศพอยู่เป็นแน่!

“หือ ฉันก็อยู่ตรงหน้าพวกนายสองคนนี่ไง! เรียกฉันทำไม” เซี่ยเจียวย่อตัวลงครึ่งหนึ่งมองดูพวกเขา