ตอนที่ 30 พี่น้องอวี๋กุยเข้าพัก

อวี๋กุยรังเกียจเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานอย่างยิ่ง ทั้งยังไม่อยากเอ่ยถึงเลยสักนิด

เซี่ยเจียวจนปัญญา เธอจำเป็นต้องรู้ ไม่อย่างนั้นคงยากที่จะคุยกับผู้อำนวยการเฉียน เธอจึงได้แต่พูดว่า “ถ้านายไม่เล่า ฉันก็ไปตักเตือนพวกเขาไม่ได้ วันหน้าอาจจะเกิดเรื่องแบบเดิมขึ้นมาอีกก็ได้”

คงเป็นเพราะคำว่า ‘วันหน้า’ นี้ ที่ทำให้อวี๋กุยตกใจกลัว

อวี๋กุยกัดฟันกรอดเอ่ยว่า “ลูกชายเธอจับตัวอวี๋เป่า”

สีหน้าของเซี่ยเจียวเปลี่ยนไปทันที หากเป็นการแตะเนื้อต้องตัวที่ไร้ความหมายแอบแฝง อวี๋กุยคงไม่ฝังใจเจ็บแค้นจนต้องพาน้องสาวหนีเตลิดออกมาในคืนนั้น

“ฉันเข้าใจแล้ว” เซี่ยเจียวไม่ได้คะยั้นคะยอให้อวี๋กุยพูดต่อ “ช่วยทำงานเถอะ เดี๋ยวถ้าผู้อำนวยการเฉียนตามมาหาที่นี่ พวกนายก็ไม่ต้องมองหน้าเธอ ทำท่าทางแบบพวกมีชนักติดหลังจนต้องหลบสายตาไป เข้าใจไหม?”