กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เซี่ยเจียวดับไฟ แล้วล้มตัวขึ้นเตียงอย่างเก้ ๆ กัง ๆ นอนลงข้างลู่เซี่ยงหรง
นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอกลับมาที่ได้นอนเตียงเดียวกันกับลู่เซี่ยงหรง
คนที่เธอคิดถึงมาครึ่งชีวิต แต่ยิ่งใกล้ยิ่งใจหวั่น ร่างกายแข็งเกร็งอย่างมาก พอเนื้อตัวแนบชิดกับลู่เซี่ยงหรงนิดเดียว เธอก็อดไม่ได้ที่จะขยับไปทางขอบเตียง ขยับแล้วขยับอีกจนข้าง ๆ ว่างเปล่า พอจุดศูนย์ถ่วงไม่มั่นคงเธอก็ร่วงลงไป
แย่แล้ว! เซี่ยเจียวตกใจรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะกลิ้งตกเตียง แต่ร่างกายตอบสนองไม่ทัน คราวนี้ต้องตกแน่
เธอกัดฟันหลับตา คิดว่าจะต้องรับแรงกระแทกจากการตกนี้ ไม่คิดว่าลู่เซี่ยงหรงจะคว้าเธอเข้าไปในอ้อมแขน