เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 497 - การหลอมรวมแห่งมโนทัศน์
สีขาวซีดนั้น คือสีแห่งความสิ้นหวัง
มันไม่เหมือนความมืดมิดที่สามารถใช้แสงสว่างส่องให้สว่างได้ และไม่เหมือนสสารที่จับต้องได้ซึ่งสามารถทำลายล้างลงได้
มันคือ ความไม่มี
เมื่อ ความไม่มี เริ่มแผ่ขยายออกไป แม้กระทั่งอารมณ์อย่าง ความกลัว ก็ยังสูญเสียพื้นที่ในการคงอยู่
หลังจากศิลาจารึกแห่งจุดสิ้นสุดที่ถูกใช้เป็นประตูมิติสลายหายไป เงามืดขนาดยักษ์จนไม่อาจใช้รูปทรงเรขาคณิตใดๆ มาพรรณนาได้ ก็เบียดแทรกเข้ามาในแดนต้นกำเนิดแห่งมโนฝันหมื่นภพอย่างหักหาญ
มันไร้ซึ่งรูปทรงที่แน่นอน เพราะมันปฏิเสธรูปทรงของตนเองอยู่ตลอดเวลา
วินาทีก่อนเป็นทรงลูกบาศก์ วินาทีถัดมาก็ลบตนเองกลายเป็นกลุ่มควัน และวินาทีต่อมาก็กลายเป็นวังวนโพรงว่างเปล่านับไม่ถ้วน
มันคือร่างจริงของ สุญญตา
ทันทีที่มันก้าวเข้ามา กฎเกณฑ์แห่งแดนฝันโดยรอบก็เริ่มพังทลายลงเป็นบริเวณกว้าง