กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 498 - ความแปรปรวนแห่งความโกลาหล
กรรไกรลอยค้างอยู่กลางอากาศ
กรรไกรสีดำสนิทที่ควบแน่นขึ้นจาก อารมณ์ตื่นนอน ล้วนๆ ปลายกรรไกรเล็งตรงไปยังพิกัดที่บิดเบี้ยวโย้เย้นั้น
หวายอินยังคงค้างอยู่ในท่าทางพร้อมจะตัดริบบิ้น ทว่ากลับไม่ได้ตัดลงไป
ไม่ใช่ไม่กล้า
ทว่าไม่อยากตัด
ในวินาทีก่อนที่กรรไกรจะประกบเข้าหากัน แรงสั่นสะเทือนอันแผ่วเบาอย่างยิ่งทว่ากลับทำให้หนังศีรษะของเขาชาหนึบ พลันส่งผ่านรากฐานสุญญตาใต้ฝ่าเท้า แล่นขึ้นมาตรงดิ่งสู่กระหม่อมของเขา
ความรู้สึกนั้น ไม่เหมือนมีศัตรูร้ายรุกราน และไม่เหมือนกฎเกณฑ์พังทลาย
ทว่าคล้ายกับเตียงไม้เก่าๆ ที่นอนมานาน จู่ๆ เสาค้ำรับน้ำหนักก็ถูกปลวกแทะจนกลวงโบ๋ จนส่งเสียงครวญครางแบกรับน้ำหนักไม่ไหวออกมา
"ชิ"