เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 496 - ป้อนอาหารขยะให้ความว่างเปล่า
การนับเวลาถอยหลังกลับคืนสู่ศูนย์
ไม่มีการระเบิดที่สะเทือนฟ้าดิน และไม่มีเสียงคำรามที่ฉีกกระชากแก้วหู
ศิลาจารึกสีดำที่เป็นตัวแทนแห่งอำนาจของ จุดสิ้นสุด แผ่นนั้น กลับละลายหายไปอย่างไร้สุรเสียงภายในเศษหนึ่งส่วนหมื่นวินาที ราวกับก้อนน้ำตาลทรายที่ถูกโยนลงไปในกรดเข้มข้น กระทั่งร่องรอยการคงอยู่ก็ไม่หลงเหลือไว้แม้แต่น้อย
มันไม่ได้แตกหัก
ทว่ามัน หายไป แล้ว
ตามมาติดๆ ด้วยสีขาวซีดอันชวนให้ขนหัวลุก ที่ไหลทะลักเข้ามาตามรอยโหว่นั้น
นั่นไม่ใช่สีสัน ทว่ามันคือจุดบอดหลังจากที่สัญญาณการมองเห็นถูกลิดรอนไป
ทุกที่ที่สีขาวซีดนี้กวาดผ่าน ไม่ว่าจะเป็นหอคอยตรรกะที่จ้าวตื่นสุดขั้วเพิ่งสร้างเสร็จ หรือข้าวรวงดวงดาวที่กำลังเก็บเกี่ยวอยู่ในฟองอากาศแดนฝันอันไกลโพ้น ล้วนอันตรธานหายไปในพริบตา
ไม่ใช่ความตาย ทว่าคือการย้อนคืนสถานะ