กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 493 - ขอบเขตแห่งการตื่นรู้
บางสิ่งบางอย่าง ยิ่งเน้นย้ำ ก็ยิ่งจอมปลอม
ดั่งเช่นจ้าวตื่นสุดขั้วในเวลานี้
ร่างมโนทัศน์ที่ยกย่องตนเองว่าเป็น การตื่นรู้อย่างสมบูรณ์ กำลังยืนอยู่บนก้อนเมฆสีชมพู
ใต้ฝ่าเท้าไม่ใช่รากฐานข้อมูลอันแข็งแกร่ง ทว่ากลับเป็นน้ำตาลไอซิ่งที่นุ่มนิ่มเหนียวเหนอะหนะ
เรือนร่างผลึกแก้วที่มันภาคภูมิใจ กำลังค่อยๆ ละลาย กลายเป็นน้ำเชื่อมหวานเลี่ยนจนชวนเอียน
"ข้อผิดพลาด"
จ้าวตื่นสุดขั้วยกแขนขึ้น
ท่อนแขนที่ควรจะสร้างขึ้นจากธาตุคาร์บอนความหนาแน่นสูงในมิติระดับสูง บัดนี้กลับเป็นขนมสายไหมสีชมพูขนาดยักษ์แท่งหนึ่ง
มันพยายามเรียกใช้กฎเกณฑ์ตรรกะชั้นล่างสุด เพื่อแก้ไขความจริงที่ผิดพลาดนี้