เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 466 - เสียงกระซิบของสิ่งมีชีวิตเชิงมโนทัศน์
สายหมอกบางเบาที่เป็นตัวแทนของแดนนิทรานิรันดร์ เปรียบเสมือนผ้าห่มที่ถูกเตะเปิดออก มันค่อยๆ แผ่ขยายออกไปยังความว่างเปล่าภายนอกใบไม้อย่างเชื่องช้าแต่ไม่อาจหยุดยั้งได้
หวายอินไม่ได้ลุกออกจากเตียงของเขา ซึ่งก็คือใบไม้สีเขียวมรกตใบนั้น
เมื่อมาถึงระดับขั้นของเขา การเคลื่อนย้ายร่างกายเป็นเรื่องที่สิ้นเปลืองพลังงาน การแผ่ขยายมโนทัศน์ออกไปต่างหากคือวิถีทางที่ถูกต้อง
เมื่อสายหมอกยื่นพ้นขอบใบไม้ออกไป ความอึกทึกครึกโครมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็พุ่งตรงเข้าสู่แกนจิตสำนึกของหวายอินตามการรับรู้ที่ยื่นออกไป
นั่นไม่ใช่เสียง
ในสุญญากาศย่อมไม่มีเสียง และในทะเลแห่งความโกลาหลยิ่งไม่มีตัวกลางนำเสียง
แต่นั่นคือระลอกคลื่นที่เกิดขึ้นจากการปะทะกันอย่างบ้าคลั่งของคำจำกัดความนับไม่ถ้วน
หวายอินมองเห็นแล้ว
ท่ามกลางความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลสีเทาหม่น มีสิ่งแปลกประหลาดสารพัดรูปร่างลอยคว้างอยู่เต็มไปหมด