เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 467 - การเผชิญหน้าเชิงมโนทัศน์
ตูม
ไม่มีสะเก็ดไฟแตกกระจาย และไม่มีห้วงมิติที่แตกร้าว
หนวดพลังงานจลน์ที่สามารถฟาดทำลายโลกอันยิ่งใหญ่ให้แหลกเป็นผุยผงได้เส้นนั้น ได้ฟาดจมลึกเข้าไปในสายหมอกขนมสายไหมอันเกียจคร้านของหวายอินอย่างรุนแรง
ราวกับหมัดหนักๆ ที่ชกเข้าไปในกาวเหนียวพันปี และเหมือนขบวนรถไฟความเร็วสูงที่พุ่งเข้าไปในปลักโคลนดูดอันไร้ก้นบึ้ง
หนวดเส้นนั้นยังคงสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ทุกอนุภาคต่างกรีดร้องสั่งการให้เดินหน้า เร่งความเร็ว และทำงาน
ทว่าภายใต้การโอบล้อมของสายหมอกบางเบานั้น คำสั่งเหล่านี้กลับถูกทับซ้อนด้วยตรรกะระดับล่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า
ตรรกะตัวนั้นมีชื่อว่า เหนื่อยแล้ว
ปลายหนวดเริ่มอ่อนยวบลง เส้นสายที่เคยเหยียดตรงและตึงแน่นเริ่มหย่อนยาน พลังอันแหลมคมที่สามารถฉีกกระชากมิติได้ถูกขัดเกลาจนหมดสิ้นไปในชั่วพริบตา
มันไม่ใช่แส้อีกต่อไป แต่กลายเป็นเส้นบะหมี่ที่ต้มจนเละและห้อยตกลงมาอย่างอ่อนแรง