กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 464 - ตัวตนที่แท้จริงยามตื่นจากฝัน
ทะเลแห่งความโกลาหลไร้ซึ่งยามเช้า
ที่นี่มีเพียงสายหมอกสีเทาอันเป็นนิรันดร์ และประกายแสงที่พุ่งผ่านมิติเป็นครั้งคราวเท่านั้น
หวายอินตื่นแล้ว
หากจะกล่าวให้ถูกต้องคือ ร่างจิตสำนึกมิติสูงอันแผ่วเบาของเขาได้ส่งเสียงหาวที่ไม่ได้มีอยู่จริงออกมาครั้งหนึ่ง
"หิว"
นี่คือความคิดแรก
"หนวกหู"
นี่คือความคิดที่สอง
เขายังคงรู้สึกราวกับตนเองเป็นแหนที่ไร้ราก