เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462 - โหมโรงแห่งการก้าวกระโดดขั้นสูงสุด
ในชั่วพริบตาที่ความนุ่มละมุนสัมบูรณ์โอบล้อมจิตสำนึกเอาไว้ หวายอินคิดว่าตนเองจะได้นอนหลับอย่างสงบสุขเสียที
ทว่าความสงบสุขมักเป็นเพียงสัญญาณเตือนก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน
วิ้ง
เสียงสะท้อนอันกว้างใหญ่ที่ไม่สามารถจับสัญญาณด้วยการได้ยิน แต่กลับระเบิดก้องขึ้นในส่วนลึกของจิตวิญญาณแท้จริง ได้กระแทกจิตสำนึกที่เพิ่งจะกระจายตัวออกไปให้รวมตัวกลับมาใหม่อีกครั้ง
นี่ไม่ใช่เสียงกรนของรูมเมตคนนั้น
เสียงนี้มีความโบราณและเวิ้งว้างยิ่งกว่า แฝงไปด้วยความดิบเถื่อนและความศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดมาตั้งแต่เมื่อครั้งความโกลาหลเพิ่งเริ่มก่อกำเนิด
มันราวกับระฆังโบราณที่ถูกตีขึ้น ณ จุดเริ่มต้นของกาลเวลา ทุกครั้งที่เกิดการสั่นสะเทือน ล้วนทำให้ร่างวิญญาณที่เหลือเพียงแค่มโนทัศน์ของหวายอินเกิดความรู้สึกราวกับกำลังจะแหลกสลาย
[คำเตือน โครงสร้างของร่างจิตสำนึกไม่มีความเสถียร]
[ตรวจพบคลื่นรบกวนจากแหล่งกำเนิดมิติสูงพิเศษ กำลังวิเคราะห์ การวิเคราะห์ล้มเหลว]