เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 412 - เตียงของบรรพชนแห่งมรรคา ย้ายหนีไปแล้ว
ความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล บริเวณที่เคยเป็นศูนย์รวมของยอดฝีมือนับร้อย ในเวลานี้เงียบสงัดดั่งป่าช้า
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดไม่อาจทราบได้ อาจเป็นเพียงหนึ่งชั่วพริบตา หรืออาจยาวนานนับหมื่นปี เสียงกรนอันยาวนานพลันหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน
นักบวชโบราณเสียงอัสนีเบิกตากว้างขึ้นทันที บนใบหน้าอันน่าเกรงขามยังคงแฝงไว้ด้วยความงุนงง มันยกมือขึ้นลูบปลายจมูกตามสัญชาตญาณ ตรงนั้นคล้ายกับเคยมีอะไรบางอย่างอยู่ ทว่าบัดนี้กลับว่างเปล่า
ความรู้สึกสบายกายสบายใจที่ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของวิญญาณอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้มันอดไม่ได้ที่จะอยากนอนต่ออีกสักหน่อย
ทว่าในวินาทีต่อมา สีหน้าของมันก็แข็งค้างลง
ห้องนอนที่เคยแผ่ความอบอุ่นดั่งหมอกยามเช้าหายไปไหนแล้ว กลิ่นอายมรรคาขั้นสูงสุดที่ทำให้เสียงสวดนับร้อยล้านของมันยอมจำนนกลายเป็นเพลงกล่อมเด็กหายไปไหนแล้ว
ไม่มีแล้ว
ว่างเปล่าไร้สิ่งใด