เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 413 - มรรคาของฉันคือการนอน ใครกล้ามารบกวน จะเสกหมอนขึ้นมาเดี๋ยวนี้
ในที่สุด โลกก็เงียบสงบลงอย่างแท้จริง
หวายเซียงจมดิ่งลงสู่ชั้นล่างสุดของมิติ เปรียบดั่งก้อนอำพันที่ตกลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรอันไร้ที่สิ้นสุด ถูกโอบอุ้มอย่างนุ่มนวลด้วยความว่างเปล่าและความเงียบสงัดสัมบูรณ์
การสอดแนม เสียงอึกทึก และคลื่นกฎเกณฑ์ทั้งหมดที่มาจากมิติชั้นบน กลายเป็นเพียงเสียงสะท้อนอันเลือนรางจากฟากฝั่งอันไกลโพ้น ถูกตัดขาดออกไปอย่างสิ้นเชิง
ที่แห่งนี้ หลงเหลือเพียงมโนทัศน์เดียวอันสูงสุด นั่นคือ การนอนหลับ
จิตสำนึกของหวายอิน เปรียบดั่งขนนกที่ไร้ราก ลอยล่องอยู่ในมหาสมุทรอันอบอุ่นที่เรียกว่า การหลับใหลนิรันดร์
เขากำลังค่อยๆ จมลง กำลังจะหลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของความเงียบสงบขั้นสูงสุดนี้