เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 411 - การซ่อนเร้นระดับลึก: การจมดิ่งของมิติ
เสียงถอนหายใจที่ข้ามผ่านความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดสายนั้น เปรียบเสมือนเส้นใยแมงมุมอันบางเบา ติดอยู่บนเปลือกนอกของหวายเซียงที่กำลังจะจมลงอย่างแผ่วเบา
จิตสำนึกของหวายอิน ณ จุดตัดที่จะจมดิ่งลงสู่ความฝันอย่างสมบูรณ์ หยุดชะงักลงชั่วครู่
รำคาญ
มาอีกแล้ว
ความคิดนี้ เข้ามาแทนที่ความสงสัยที่ผุดขึ้นเพียงชั่วพริบตา เขาขี้เกียจเกินกว่าจะไปแยกแยะว่าเสียงถอนหายใจนั้นมาจากที่ใด และขี้เกียจจะไปสืบสาวความเหนื่อยล้ากับความสับสนที่แฝงอยู่ภายใน ในมุมมองของเขา สิ่งนี้ไม่ได้แตกต่างไปจากการสอดแนมของผู้สร้างโลกหรือเสียงคำรามของเทพมารก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย โดยแก่นแท้แล้วล้วนเป็นการก่อกวนทั้งสิ้น
ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ แมลงวันตัวนี้ส่งเสียงเบากว่า และดูน่าสงสารกว่าเล็กน้อย
แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่จะมารบกวนการนอนหลับของเขาได้