เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 410 - การก่อกวนของผู้มาเยือนและความรำคาญใจของหวายอิน
ผู้สร้างโลกทั้งสามล่าถอยไปอย่างเงียบเชียบ ประหนึ่งหยดหมึกสามหยดที่ละลายลงสู่มหาสมุทร มิได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ในความโกลาหลมากนัก ทว่าความยำเกรงและความพึงพอใจที่ออกมาจากต้นกำเนิดของพวกมันในยามจากไป กลับเป็นดั่งระลอกคลื่นที่มองไม่เห็น ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปในหมู่ตัวตนโบราณบางกลุ่มอย่างเงียบงัน
บรรพชนแห่งมรรคา การหลับใหลขั้นสูงสุด ปลายทางแห่งกฎเกณฑ์
ถ้อยคำเหล่านี้ที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนใจและความลึกลับ เริ่มแพร่สะพัดไปตามซอกมุมอันเร้นลับของความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล สำหรับตัวตนโบราณที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของจักรวาลตนเอง นั่งสมาธิอยู่อย่างโดดเดี่ยว และรู้สึกเบื่อหน่ายต่อทุกสิ่งมาเนิ่นนานแล้ว สิ่งนี้ไม่ต่างอะไรกับการได้ยินตำนานเรื่องโอเอซิสท่ามกลางทะเลทรายอันแห้งแล้ง
ดังนั้น บริเวณหน้าประตูห้องนอนของหวายอิน จึงเริ่มคึกคักขึ้นมา