กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393 - การพิพากษาอันไร้เสียง
ศูนย์บัญชาการสูงสุดของสหพันธรัฐมนุษยชาติ
เวลาราวกับแข็งค้างหยุดนิ่งไปแล้ว
บนแผนที่ดวงดาวสามมิติขนาดใหญ่ ระลอกคลื่นที่มองไม่เห็นอันเป็นตัวแทนของความขุ่นเคืองของเทพเจ้า กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดมรณะสีแดงเข้มซึ่งเป็นสถานที่หลับใหลสุดท้ายของกองยานลงทัณฑ์สวรรค์ด้วยความเร็วอันคงที่และเนิบช้า
ไม่มีใครเอ่ยปากพูด
ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจ
ทั่วทั้งศูนย์บัญชาการเงียบสงัดดั่งสุสานสุญญากาศที่ถูกดูดเสียงทั้งหมดออกไป
สายตาของทุกคนเปรียบเสมือนเศษเหล็กที่ถูกแม่เหล็กดึงดูด ติดแน่นอยู่บนจอแสงนั้นอย่างไม่อาจละสายตาได้
พวกเขากำลังรอคอย
รอคอยการสังเกตการณ์โทสะของเทพเจ้าโดยตรงเป็นครั้งแรกของมนุษย์ปุถุชน