เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 346 - ต้นกำเนิดความดับสูญ อู๋เทียนหยั่งเชิง
สามภพ ได้กลายสภาพเป็นนรกสีดำอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตไปแล้ว
ภัยพิบัติมาร ได้เข้าสู่ช่วงวิกฤตที่โหดร้ายและชวนให้สิ้นหวังที่สุด
ศาลสวรรค์ล่มสลายลงอย่างสมบูรณ์ เทพเซียนตกสู่มาร แสงพุทธะแห่งหลิงซานดับวูบลง เหล่าโพธิสัตว์แปดเปื้อนธุลี
เหล่าเทพเซียนทั่วท้องฟ้าที่เคยอยู่สูงส่ง บัดนี้ไม่ต่างอะไรกับสุนัขจรจัด มารวมตัวกันอย่างน่าเวทนาอยู่ตรงชายขอบของฮวงโห
พวกเขาจ้องมองไปยังพื้นที่อันเงียบสงบสัมบูรณ์ที่ถูกทำเครื่องหมายด้วยรอยประทับสีทองเบื้องหน้าด้วยแววตาหวาดกลัว
ที่นั่นคือแดนบริสุทธิ์แห่งสุดท้ายของสามภพ
และเป็นปราการธรรมชาติที่ทำให้พวกเขาต้องสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิงเช่นกัน
พวกเขาเข้าไปไม่ได้ และไม่มีที่อื่นให้ไปอีกแล้ว
ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูปราณมารเบื้องหลังที่คืบคลานเข้ามาดั่งกระแสน้ำ กลืนกินพื้นที่เอาชีวิตรอดแห่งสุดท้ายไปเรื่อยๆ