กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 - สารอาหารแห่งภัยพิบัติมาร
ต้นกำเนิดความดับสูญหยดนั้นที่อู๋เทียนส่งมา เปรียบเสมือนก้อนหินที่โยนลงไปในทะเลสาบอันสงบนิ่ง
ไม่สิ มันเหมือนตัวเร่งปฏิกิริยา เหมือนผลึกแกนกลางที่หยดลงในสารละลายอิ่มตัวยิ่งยวดเสียมากกว่า
ในชั่วพริบตา เอกภพกระเป๋าทั้งหมด ก็เกิดการก้าวกระโดดเชิงคุณภาพที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
"ฮ่า สบายจังเลย"
วิญญาณแห่งแสงนอนเหยียดกายอย่างผ่อนคลายบนสนามหญ้าที่สร้างขึ้นจากแสงกุศลสีทอง
เธอสูดจมูกเล็กๆ ใบหน้าเผยสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี
"พวกเธอได้กลิ่นไหม กลิ่น เปลี่ยนไปอีกแล้วนะ"
วิญญาณแห่งชีวิตกำลังนั่งอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ค้ำจุนพิภพ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็สูดหายใจเข้าลึกเช่นกัน
ดวงตาสีมรกตคู่นั้น เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ