กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 189 - แหล่งลี้ภัยสุดท้ายของเผ่ามนุษย์ ภาค 1
ความหวานชื่นเพียงเล็กน้อยนั้น เปรียบเสมือนหยดน้ำพุใสที่หยดลงบนผืนทรายร้อนระอุ แม้จะระเหยไปในพริบตา ทว่ากลับทิ้งร่องรอยแห่งความชุ่มชื้นที่ยากจะลบเลือนเอาไว้
หวายอินในห้วงนิทรา เจตจำนงอันไพศาลดั่งทะเลดวงดาว ได้จับร่องรอยนี้ไว้โดยไม่รู้ตัว
เขาตามหาร่องรอยของรสชาตินี้ไปตามสัญชาตญาณ
ดังนั้น น้ำพุหวาน จึงหลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่องตามเส้นทางที่มองไม่เห็น
อาสือและน้องสาวอาศัยอยู่บนทุ่งหญ้าเขียวขจีแห่งนี้ พวกเขาไม่กล้าเดินลึกเข้าไป และไม่กล้าจากไป ก้นหุบเขาเล็กๆ ที่ล้อมรอบด้วยหน้าผานี้ ได้กลายเป็นสิ่งขวางกั้นเพียงหนึ่งเดียวระหว่างพวกเขากับโลกอันนองเลือดภายนอก