กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 188 - แหล่งลี้ภัยสุดท้ายของเผ่ามนุษย์
กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นไหม้เกรียมของเนื้อหนัง เปรียบเสมือนอสรพิษเหนียวเหนอะหนะสองตัวที่รัดแน่นอยู่ในโพรงจมูกของอาสือ
เขาแบกน้องสาววัยเจ็ดขวบไว้บนหลัง วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งในป่าเขาสูงชัน เศษหินใต้ฝ่าเท้าบาดทะลุรองเท้าฟางที่ขาดรุ่ย ทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อ ทว่าเขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด
ด้านหลัง เสียงคำรามของสัตว์ร้ายและเสียงกรีดร้องก่อนตายของพวกพ้อง เปรียบเสมือนหนอนกระดูกที่ไล่กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ
"พี่ ข้ากลัว"
น้องสาวบนหลังของเขา ส่งเสียงแผ่วเบาราวกับลูกแมว