เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 - กระบี่สังหารพ่อมด
ฮงฮวงไม่นับวันเวลา ฟ้าดินผืนใหม่ได้ผ่านพ้นกาลเวลาอันยาวนานมาท่ามกลางความเงียบสงบที่แทบจะเรียกได้ว่าหรูหรา
โลกกำลัง สมานตัว อย่างช้าๆ ชิ้นส่วนแผ่นดินเหล่านั้นที่ถูกเหวี่ยงออกสู่ความโกลาหลอันไร้ขอบเขตยามที่ฮงฮวงเดิมแตกสลาย เปรียบเสมือนเรือโดดเดี่ยวที่หลงทาง ภายใต้การชักนำของพลังที่มองไม่เห็นบางอย่าง เริ่มค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้และเชื่อมต่อกันตามทิศทางของต้นไม้แห่งโลกที่อยู่ตรงกลาง
นี่ไม่ใช่การหวนคืนอันสงบสุข
การกลับมาของชิ้นส่วนแต่ละชิ้น ล้วนนำพาความบ้าคลั่งของความโกลาหลและความเงียบงันดั่งความตายของความว่างเปล่ามาด้วย ในดินแดน ชายแดน เหล่านี้ที่ถูกกฎเกณฑ์หลงลืม ความเคียดแค้นและสายเลือดจากยุคสมัยเดิม เปรียบเสมือนวัชพืชที่ทนทาน ผุดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง