กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 153 - บังอาจมาลงมือหน้าประตูบ้านข้า?
รอยยิ้มเย็นชาและโหดเหี้ยมบนใบหน้าของนายพลอสูรตนนั้น แข็งค้างไปในทันที
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า หญ้าเขียวทุกต้นใต้ฝ่าเท้า ล้วนล็อกกลิ่นอายของเขาและทหารอสูรเอาไว้ เจตจำนงอันแหลมคมนั้น แม้จะแผ่วเบา ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยคำเตือนที่มาจากกฎเกณฑ์ระดับสูงกว่าอย่างไม่อาจโต้แย้งได้
ทว่า ความทรนงของระดับต้าหลัวจินเซียน และความปรารถนาที่จะสร้างผลงาน ทำให้เขาคิดว่าความหนาวเหน็บนี้ เป็นเพียงการข่มขู่ที่ไร้แก่นสาร