เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 - อย่ามารบกวนเวลานอนในถิ่นของข้า
ต้าหลัวจินเซียนผู้โชคร้ายตนนั้น สุดท้ายต้องคลานกระเซอะกระเซิงหนีกลับไปยังศาลสวรรค์เผ่าอสูร
สิ่งที่เขานำกลับไป ไม่ใช่สายเลือดที่แข็งแกร่ง และไม่ใช่ผลงานศึกอันเกรียงไกร หากแต่เป็นข่าวที่น่าสะพรึงกลัวจนทำให้ทั่วทั้งวังหลิงเซียวตกอยู่ในความเงียบงันประดุจป่าช้า
สิ่งมีชีวิตทรงพลังที่กำเนิดขึ้นใหม่และถูกขนานนามว่า "ทายาทหวาย" เบื้องหลังของพวกเขาคือเขตต้องห้ามในหมู่เขตต้องห้ามแห่งภูเขาปู้โจว!
พวกเขา คือสมบัติส่วนตัวของตัวตนผู้นั้น!
การไปแตะต้องพวกเขา ก็เท่ากับการไปยั่วยุตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถบดขยี้เจตจำนงของนักบุญ และกลืนกินโชคชะตาฟ้าดินเป็นอาหารว่างได้!
ข่าวนี้เปรียบเสมือนน้ำแข็งที่เย็นเฉียบที่สุด ราดรดลงบนศีรษะของเหล่าระดับสูงเผ่าอสูรทุกคนตั้งแต่หัวจรดเท้า
ตี้จวิ้นนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์สมเด็จฟ้า ไม่เอ่ยคำใดเป็นเวลานาน
เขาแพ้แล้ว แพ้อย่างหมดรูปสิ้นท่า