เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139 - แสงทองคำแห่งบุญบารมีกวาดล้างพิภพ? เสียใจด้วยนะ ผ้าห่มของฉันกินได้ทุกอย่าง!
แดนตะวันตก ภูเขาสวีหมี
บนใบหน้าที่อมทุกข์อยู่เสมอของนักพรตจุ่นถี บัดนี้กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจจนเกือบจะคลั่งไคล้
"ศิษย์พี่ พวกเราสองคนร่วมมือกัน โดยใช้มหาปณิธานสี่สิบแปดประการเป็นรากฐาน แปรเปลี่ยนเป็นแสงทองคำแห่งบุญบารมีอันสูงสุดสาดส่องลงไป ตัวตนในภูเขาปู้โจวผู้นั้น ต่อให้มีระดับการบำเพ็ญเพียรสูงส่งเพียงใด เมื่อต้องเผชิญกับความปรารถนาดีของพวกเรา ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธอย่างแน่นอน"
นักบุญเจี่ยอิ่นมีสีหน้าลังเล แต่เมื่อนึกถึงสภาพอันยากจนข้นแค้นของแดนตะวันตก และความหวังอันริบหรี่ที่จะทำให้สำนักรุ่งเรืองขึ้นมา ในที่สุดเขาก็ค่อยๆ พยักหน้าลง
"ดี"
เพื่อแดนตะวันตกแล้ว ต่อให้ต้องเสี่ยงเพียงใดก็คุ้มค่า
ทั้งสองตัดสินใจแล้วก็ลงมือทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย