เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 - สองนักบุญแดนประจิมหนีเตลิด สองเผ่าพ่อมดอสูร: เยี่ยมเลย ศึกระดับสูงถึงคิวพวกเราแล้ว!
สองนักบุญแห่งแดนประจิมหนีไปแล้ว
วิ่งเตลิดกลับไปยังภูเขาสวีหมีอย่างลนลานด้วยความเร็วที่เร็วยิ่งกว่ากระต่ายป่า
เมฆทองคำแห่งบุญบารมีที่เคยสาดส่องแดนตะวันตก บัดนี้หม่นแสงลงราวกับเปลวเทียนต้องลม ร่างกายระดับนักบุญที่ไม่เคยดับสูญของทั้งสองคน บัดนี้อยู่ในสภาพทุลักทุเลถึงขีดสุด กลิ่นอายปั่นป่วน และจิตแห่งมรรคาถูกบดบังด้วยความหม่นหมอง
พวกเขาสู้อุตส่าห์สะสมต้นทุนมานับกัปนับกัลป์ด้วยการตั้งมหาปณิธานและยอมทิ้งศักดิ์ศรี แต่กลับถูกกัดกินไปคำโตอย่างง่ายดาย
โดยที่ไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนใดๆ กลับมาเลย
ทั่วทั้งฮงฮวงจมดิ่งสู่ความเงียบสงัดอย่างแท้จริง
ภูเขาคุนหลุน
อวี้ชิงหยวนสื่อเทียนจุนนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน สุดท้ายก็เพียงแค่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอออกมาคำหนึ่งอย่างยากจะคาดเดาความหมาย
สมน้ำหน้า