เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 - ฉันแค่นอนหลับ ทำไมถึงทำให้บรรพชนเซียนปฐพีบรรลุธรรมไปได้?
ศาลสวรรค์เผ่าอสูร วังหลิงเซียว
บรรยากาศเงียบสงัดดั่งป่าช้า
อาวุธวิเศษสื่อสารในมือของหน่วยสอดแนมเผ่าอสูรผู้นั้นยังคงส่องแสงริบหรี่ แต่ตัวเขากลับหมดสติไปแล้วเนื่องจากจิตวิญญาณสั่นสะเทือนเพราะความหวาดกลัวจนเกินขีดจำกัด
"ผุด ผุดสมบัติวิญญาณแต่กำเนิดออกมาอย่างนั้นหรือ"
ตี้จวิ้นนั่งอยู่บนบัลลังก์จักรพรรดิ ทวนคำรายงานที่ฟังดูเหมือนคำสั่งเสียประโยคนี้ซ้ำๆ รู้สึกเพียงว่าความไร้สาระอย่างถึงที่สุดกำลังปกคลุมไปทั่วทั้งท้องพระโรง
สมบัติวิญญาณแต่กำเนิด เป็นสมบัติล้ำค่าที่ถือกำเนิดขึ้นตามกฎเกณฑ์ฟ้าดินตั้งแต่ตอนเปิดฟ้าดิน แต่ละชิ้นล้วนมีจำนวนจำกัดที่แน่นอนตายตัว
จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะงอกเงยออกมาง่ายดายเหมือนผักกาดขาวริมทาง
แถมยังตกลงมาเป็นสายฝนอีกต่างหาก
คิดว่าที่นั่นกำลังออกไข่หรืออย่างไร