กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 - หวายอิน ฉันแค่นอนหลับ ทำไมถึงทำเอาพวกยอดฝีมือเผ่นหนีกันหมด
การแสดงธรรมสามพันปี ณ วังจื่อเซียวสิ้นสุดลง ท่ามกลางความโกลาหล แขกสามพันคนเปรียบเสมือนนกที่บินกลับรัง ต่างพกพาความเข้าใจในมรรคามากบ้างน้อยบ้าง แปรสภาพเป็นลำแสงหลากสีสัน กระจายตัวมุ่งหน้าสู่โลกดึกดำบรรพ์อันกว้างใหญ่
ทุกเงาร่างล้วนแฝงกลิ่นอายอันลึกซึ้งหลังจากการสดับฟังธรรมของปรมาจารย์มรรคา ระหว่างคิ้วมีความกระจ่างแจ้งและความมุ่งหวังต่อเส้นทางมรรคาในอนาคต พวกเขาคือความหวังแห่งโลกดึกดำบรรพ์ และเป็นผู้ที่จะกำหนดทิศทางของยุคสมัย