เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 - ลึกล้ำเกินหยั่งถึง เหล่านักบุญในอนาคตใจสั่นระรัว
สองคู่หูแห่งแดนประจิม นักพรตเจียอิ่นและนักพรตจุ่นถี ในเวลานี้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่บนกลุ่มเมฆมงคล มองไปยังภูเขาปู้โจวอันตระหง่านเสียดฟ้าที่ราวกับเชื่อมต่อระหว่างเก้าใต้พิภพกับชั้นฟ้าสามสิบสาม ใบหน้าของนักพรตเจียอิ่นเดิมทีก็เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมอยู่แล้ว เวลานี้กลับยิ่งหม่นหมองมืดมนลงไปอีก ราวกับต้องแบกรับขุนเขาที่มองไม่เห็นเพิ่มขึ้นอีกหลายลูก กดทับจนแผ่นหลังของเขาค้อมต่ำลง ลูกประคำในมือหยุดหมุน ปลายนิ้วซีดขาวเล็กน้อย
นักพรตจุ่นถีถือต้นไม้วิเศษเจ็ดสมบัติ แสงรัศมีเจ็ดสีที่หมุนเวียนอยู่บนกิ่งไม้เวลานี้ดูหม่นแสงลงไปบ้าง ไม่ได้พลิ้วไหวมีชีวิตชีวาเหมือนวันวาน เขาสบตากับเจียอิ่น ทั้งคู่ต่างมองเห็นความสงสัยตระหนกที่ยากจะปกปิดและประกายความสะท้านหวั่นไหวที่ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของวิญญาณ
"ศิษย์พี่"