เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 - จุดจบแห่งปรมาจารย์มาร ปราณกระบี่ประหารเซียนพุ่งเสียดฟ้า
สมรภูมิแดนประจิม เมฆหมอกแห่งความหดหู่ปกคลุม ระลอกคลื่นที่เกิดจากการปะทะกันของไอมารและแสงเซียนยังไม่สงบลง ผืนแผ่นดินเต็มไปด้วยรอยแผล กลายเป็นดินแดนรกร้างที่ไหม้เกรียม
หลัวโหว จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยสร้างคลื่นลมโหมกระหน่ำในโลกดึกดำบรรพ์ และหมายมั่นจะใช้วิถีมารพลิกคว่ำฟ้าดิน บัดนี้ร่างชุ่มไปด้วยโลหิต ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาถึงที่สุด บัวดำดับสูญสิบสองกลีบอันเป็นเอกลักษณ์ของเขามีแสงหม่นลง กลีบบัวแต่ละกลีบเต็มไปด้วยรอยร้าว เกือบจะแตกสลาย ทวนสังหารเทพเองก็ลดทอนความดุดันลงไปมาก ปักเอียงอยู่บนโขดหินข้างกาย ส่งเสียงครวญครางอย่างไม่ยินยอมออกมา ร่องเลือดที่ปลายทวนคล้ายยังมีหยดเลือดที่ไม่ใช่ของหลัวโหวไหลรินลงมา