เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110 - งานเลี้ยงแห่งความตะกละ มารก็คือมรรคา
ลำแสงสีดำอันควบแน่นถึงขีดสุด ซึ่งหอบเอาต้นกำเนิดวิถีมารอันบริสุทธิ์ที่สุดของหลัวโหวและปราณกระบี่สังหารอันคมกริบไร้เทียมทาน เปรียบเสมือนสายฟ้าสีดำสนิทที่พุ่งเข้าสู่เรือนยอดไม้อันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตของหวายอินอย่างไร้สุ้มเสียง
หากมียอดฝีมือคนใดในโลกดึกดำบรรพ์มาเห็นภาพนี้เข้า คงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อและกรีดร้องออกมาเป็นแน่ สิ่งของดุร้ายเช่นนี้ คือแก่นแท้แห่งพลังฝึกตนและไอแค้นทั้งชีวิตของปรมาจารย์มารหลัวโหว สิ่งมีชีวิตทั่วไปเพียงแค่แตะต้องโดนเศษเสี้ยว หากไม่เสียสติกลายเป็นมาร ก็ต้องวิญญาณดับสูญ แม้แต่ระดับกึ่งนักบุญ เมื่อต้องเผชิญกับต้นกำเนิดวิถีมารและปราณกระบี่สังหารที่บริสุทธิ์ขนาดนี้ ก็ยังต้องระมัดระวังและเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่ ไม่กล้าปล่อยให้มันเข้าใกล้ตัวโดยเด็ดขาด
ทว่า ในวินาทีที่พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวจนฟ้าดินเปลี่ยนสีนี้สัมผัสกับหวายอิน มันกลับเหมือนหิมะที่เจอกับดวงอาทิตย์อันร้อนแรง หรือเหมือนแม่น้ำร้อยสายที่ไหลลงสู่มหาสมุทรอันเวิ้งว้าง ไม่ก่อให้เกิดแม้แต่ระลอกคลื่นใดๆ
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นในลำคอ
ส่วนลึกของลำต้นพฤกษาอันมหึมาของหวายอินที่กำลังหลับใหล คล้ายมีเสียงกลืนลงคอดังขึ้นเบาๆ ราวกับเพิ่งได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสที่เฝ้ารอมานาน และเหมือนคนกระหายน้ำที่ได้ดื่มน้ำหวานชื่นใจหนึ่งอึกใหญ่