เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 171 - ศิลปะแห่งการเจรจา
สุราอาหารอิ่มหนำ บรรยากาศปรองดองชื่นมื่น ซูเหอจึงค่อยๆ เอ่ยปาก เริ่มพูดคุยเรื่องเป็นงานเป็นการขึ้นมา
"ท่านตาทวดเจ้าคะ ยอดมันเทศที่ตัดเก็บมาในวันนี้ ข้าแบ่งแยกไว้ให้หมู่บ้านตระกูลหวังของพวกท่านต่างหากห้าพันจั่งเจ้าค่ะ"
ทันทีที่คำนี้เอ่ยออกมา คนทั้งโต๊ะต่างพากันเงียบกริบ
"ห้า... ห้าพันชั่งเชียวรึ"
เฒ่าผู้เฒ่าหวังเบิกตากว้างขึ้นมาทันที เขารีบโบกไม้โบกมือตามสัญชาตญาณ
"ไม่ได้ๆ มากเกินไปแล้ว เอามากมายขนาดนั้นไม่ได้หรอก! บ้านเรามีที่ดินเพียงไม่กี่หมู่นั้น ย่อมใช้เถามันเทศมากมายถึงเพียงนี้ไม่หมดดอก!"
"ท่านตาทวดเจ้าคะ ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนปฏิเสธเลย ฟังข้าพูดให้จบก่อนเถิดเจ้าค่ะ"
ซูเหอยิ้มอย่างอ่อนโยน ยกมือส่งสัญญาณให้เขาอย่าเพิ่งร้อนใจ จากนั้นจึงอธิบายเหตุผลอย่างเป็นขั้นเป็นตอนและกระจ่างชัด
"เถามันเทศห้าพันชั่งนี้ พวกท่านเก็บไว้สองพันชั่งเพื่อปลูกกินเองที่บ้าน ก็เพียงพอจะปลูกได้มากกว่าสองหมู่แล้วเจ้าค่ะ จะได้มีการเก็บเกี่ยวที่มั่นคง"