เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 - สำรับยอดมันเทศ
ราตรีค่อยๆ โรยตัว ความเงียบสงบเข้าปกคลุมหมู่บ้าน ทว่าบ้านสกุลเซียวกลับสว่างไสวไปด้วยแสงตะเกียง อบอวลไปด้วยไออุ่นอันเปี่ยมสุข
ยามพลบค่ำเพิ่งจะตัดเถาและยอดมันเทศเสร็จสิ้น ทั้งยังต้องวุ่นวายกับการแจกจ่ายและจดบันทึก กว่าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยลงตัว ฟ้าก็มืดสนิทไปนานแล้ว
หวังกุ้ยเซียงมองดูเพลานี้แล้ว อย่างไรก็ไม่วางใจให้คนบ้านเดิมต้องเดินทางรอนแรมฝ่าความมืดกลับไปในคืนนี้
จากหมู่บ้านทหารไปยังหมู่บ้านตระกูลหวัง ต่อให้ขับเกวียนฬ่อก็ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยาม ยิ่งไปกว่านั้นทางกลางคืนทั้งมืดทั้งเปลี่ยว หากเกิดอุบัติเหตุพลั้งพลาดขึ้นมา นั่นย่อมมิใช่เรื่องล้อเล่น
"คืนนี้ไม่ต้องกลับกันแล้ว พักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับไป" หวังกุ้ยเซียงตัดสินใจเด็ดขาด น้ำเสียงไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ
ผู้เฒ่าหวังเอ่ยบ่ายเบี่ยงไปสองสามคำ แต่เมื่อเห็นบุตรสาวมีท่าทีมุ่งมั่นหนักแน่น จึงตอบตกลงตามน้ำไป