เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 169 - เถาแปลงมันเทศอันลือลั่น
"เท่าไหร่กันนะ?!"
เฉินโหย่วเกินผู้ใหญ่บ้านสะดุดขาตัวเอง เกือบจะหัวทิ่มตกลงไปในคูน้ำ
เขาเอื้อมมือไปคว้าสมุดบัญชีจากมือของเสมียนเสิ่นมาอย่างรวดเร็ว เบิกตากว้างจ้องมองตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาวที่บันทึกไว้อย่างชัดเจน ลมหายใจพลันกระชั้นถี่และหนักหน่วงขึ้นมาในทันใด
"ได้ถึงสามพัน... ห้าพันจินจริงหรือนี่?! สวรรค์โปรดเถิด ดินแดนชายแดนอันซอมซ่อของพวกเราแห่งนี้ ที่นาดอนชั้นดีที่สุดตลอดทั้งปีหากปลูกข้าวฟ่าง ให้ผลผลิตเต็มกลืนก็แค่ห้าถึงเจ็ดร้อยจินเท่านั้น"
ชายแดนแห้งแล้งแร้นแค้นทุกเมื่อเชื่อวัน เสบียงอาหารขาดแคลน ราษฎรต้องดิ้นรนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความอิ่มท้องและความอดอยากมาโดยตลอด
หากมันเทศนี้สามารถขยายพันธุ์และส่งเสริมให้ปลูกเป็นวงกว้างได้ ทุกครัวเรือนย่อมมีผลผลิตที่มั่นคงและมีกินมีใช้เพิ่มขึ้น ย่อมสามารถพลิกฟื้นวิกฤตขาดแคลนเสบียงอาหารของหมู่บ้านได้อย่างสิ้นเชิง ทำให้ราษฎรแถบชายแดนมีหลักประกันในการมีชีวิตรอดเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน
ด้านข้างคือเสมียนเสิ่นผู้ทำบัญชีมานานนับสิบปีและคุ้นเคยกับผลผลิตทางการเกษตรเป็นอย่างดี เมื่อได้จ้องมองตัวเลขเป็นทิวแถวบนสมุดบัญชี ทั้งร่างก็พลันตะลึงงัน แววตาเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจจนแทบไม่อยากเชื่อสายตา