เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157 - แขกตัวโตยามค่ำคืน
"ท่านแม่! พวกเรากลับมาแล้วขอรับ!"
เซียวจวิ้นจูงเอ้อร์จ้วงเดินเข้ามาในลานบ้านอย่างอารมณ์ดี เขานำล่อไปผูกไว้ใต้เพิง พลางตบที่คอของมันเบาๆ สองสามครา จากนั้นจึงหันหลังเดินกลับมาที่ลานหน้าเรือน
ซูเหอซึ่งอยู่ในห้องด้านในเพิ่งจะเขียนแผนงานเสร็จ พอได้ยินความเคลื่อนไหวก็รีบเก็บกระดาษฟางกับแท่งถ่านบนโต๊ะทันที
นางค่อยๆ ลุกขึ้นขยับแข้งขาที่ชาเล็กน้อยเพราะนั่งเป็นเวลานาน แล้วจึงเดินออกจากห้องไป
เซียวเจิงมีสีหน้าสงบนิ่งเป็นปกติ เขายกกล่องอาหารและตะกร้าสานไม้ไผ่ที่ว่างเปล่าไปจัดเก็บไว้บนตู้ไม้ในห้องครัวอย่างเป็นระเบียบ ท่วงท่ามั่นคงคล่องแคล่ว
ใต้ชายคา เซียวจวิ้นกำลังบอกข่าวดีกับหวังกุ้ยเซียงด้วยความตื่นเต้น "ท่านแม่ วันนี้ท่านลุงใหญ่ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมากเลยขอรับ พูดคุยกับพวกเราตั้งนานแน่ะ! ท่านหมอบอกว่ามะรืนนี้ก็จัดกระดูกได้แล้ว นับว่าอาการทรงตัวดีแล้วขอรับ"
"จริงหรือ? ดียิ่งนัก! สวรรค์คุ้มครองแท้ๆ!"
ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของหวังกุ้ยเซียงก็พลันปรากฏรอยยิ้มเปี่ยมสุข หัวใจที่แขวนค้างกังวลอยู่นานก็คลายลงได้อย่างหมดจด
ฝ่ายซูเหอเดินเข้ามาเคียงข้างเซียวเจิงแล้วเอ่ยถามเสียงเบา "เหตุใดจึงกลับมาเสียมืดค่ำเช่นนี้? ในตำบลมีเรื่องอื่นใดเกิดขึ้นหรือ?"