เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 156 - ผลักดันให้เติบโต
"เป็นอะไรหรือเจ้าคะ ท่านแม่ มีเรื่องอันใดท่านก็พูดมาตามตรงเถิด กับข้ายังต้องเกรงใจอะไรอีกหรือ?"
เมื่อเห็นท่าทางอึกอักพูดไม่ออกบอกไม่ถูกของแม่สามี ซูเหอก็วางแท่งถ่านลง หันกลับมามองนางด้วยสีหน้าอ่อนโยน
หวังกุ้ยเซียงถูมือไปมา ก่อนจะนั่งลงบนม้านั่งด้านข้าง อ้ำอึ้งอยู่นานทีเดียวกว่าจะเอ่ยปาก
"อาเหอ เจ้าเองก็รู้สถานการณ์ทางบ้านเดิมของแม่ ตอนนี้เงินทองร่อยหรอจนหมดเกลี้ยง ลำพังพึ่งพาเพียงผลผลิตจากในไร่นา ปีนี้พวกเขากลัวว่าคงจะ... ผ่านพ้นฤดูหนาวไปไม่ไหว"
"เจ้าค่ะ"
ซูเหอพยักหน้า ไม่ได้เอ่ยขัด รอฟังคำพูดต่อไปของนางอย่างอดทน
หวังกุ้ยเซียงเห็นสีหน้าของลูกสะใภ้ไม่เปลี่ยนไป ทั้งไม่มีท่าทีรำคาญใจแม้แต่น้อย จึงรวบรวมความกล้าพูดสิ่งที่คิดออกมา
"ก็คือเครื่องประดับผ้าเย็บมือพวกนั้นที่พวกเราเคยทำกัน แม่เลยอยากถามเจ้าดูว่า พอจะสอนให้พวกพี่สะใภ้ทางบ้านเดิมของแม่ทำได้หรือไม่?"
นางพูดรัวเร็วเล็กน้อย คล้ายกับกลัวว่าหากตนเองพูดช้าไปจะไม่กล้าเอ่ยปากอีก