เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154 - ฮูหยินพอใจก็ดีแล้ว
หลังจากความครึกครื้นและประหลาดใจบนโต๊ะอาหารผ่านพ้นไปชั่วครู่ บรรยากาศก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ
เซียวเจิงวางตะเกียบลง สีหน้าสุขุมขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเปิดประเด็นใหม่ขึ้นมา
"วันนี้ข้าได้ขอลาหยุดกับท่านผู้บังคับการพันนายกองไว้แล้ว วันพรุ่งจะไปดูอาการท่านลุงใหญ่ที่โรงหมอจี้อันถังในตำบลเสียหน่อย"
"ครานี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเผชิญอันตราย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือน้ำใจ ในฐานะหลานชายคนโต ข้าก็ควรไปเยี่ยมเยียนด้วยตนเองสักครา เพื่อแสดงความห่วงใย"
หวังกุ้ยเซียงพยักหน้าเห็นพ้อง "สมควรแล้ว เจ้าไปเถิด"
เซียวเจิงขานรับคำหนึ่ง มิได้เอ่ยสิ่งใดต่อ
ทว่าสิ่งที่เขาขบคิดในใจ หาได้มีเพียงเรื่องไปเยี่ยมไข้เท่านั้น
การที่ตระกูลหวังถูกรีดไถอย่างไร้เหตุผลจนลุงใหญ่ต้องบาดเจ็บสาหัสในครานี้ ต้นตอล้วนอยู่ที่เจ้าที่ดินจางผู้นั้น