เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 153 - เซียวจวิ้นสติแตกแล้ว!
ยามโหย่วช่วงกลาง (ราวหกโมงเย็น)
ดวงตะวันคล้อยต่ำลงหลังขุนเขาทางทิศประจักษ์ แสงสนธยาแผ่กระจายปกคลุมเป็นชั้นๆ เคลือบทั่วทั้งหมู่บ้านด้วยประกายสีเหลืองสลัวจางๆ
หวังกุ้ยเซียงยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วลานบ้านตลอดเวลา สายตาชำเลืองมองไปยังเส้นทางสายเล็กที่มุ่งหน้าเข้าสู่ภูเขาอยู่บ่อยครั้ง
คิ้วของนางขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างอดมิได้ ก้นบึ้งของแววตาเต็มไปด้วยความกังวลระคนห่วงใย
"เหตุใดถึงยังไม่กลับมาเสียที..."
ลูกสะใภ้ของนางเข้าไปในป่าเขาตั้งแต่ช่วงบ่าย จนป่านนี้แล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาร่างที่จะเดินกลับมา
ท้องฟ้าแลดูจวนเจียนจะมืดสนิทลงทุกขณะ ยิ่งในป่าเขามีแมกไม้รกชัฏ ครั้นตกดึกทัศนวิสัยจะมืดมัวสัญจรลำบาก ในป่ายิ่งทวีความอันตรายขึ้นไปอีก
คงมิใช่ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกระมัง?
"ถุย ถุย ถุย!"