เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 - คลังสมบัติของหมีดำใหญ่!
ซูเหอหิ้วตะกร้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยสมุนไพรล้ำค่า เดินตามหงอิงกลับมายังถ้ำลับแห่งนั้นอีกครั้ง
หมีดำใหญ่ที่ก่อนหน้านี้ยังรวยรินนอนคว่ำอยู่กับพื้น บัดนี้ได้ลุกขึ้นมานั่งแล้ว ขาหลังอันกำยำทั้งสองข้างขัดสมาธิไว้ อุ้งเท้าหน้าวางทาบบนหัวเข่า ดูไปแล้วช่างเหมือนก้อนไขมันสีดำตัวอ้วนกลมที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้นไม่มีผิด
ความอ่อนเพลียจากการเสียเลือดมากยังไม่จางหายไปจนหมด ร่างกายยังดูอ่อนแรงอยู่บ้าง พลังกายและจิตใจยังไม่ค่อยสดชื่น ทว่าพ้นขีดอันตรายอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ยามนี้มันเบิกตากลมโตคู่เล็กมองไปยังปากถ้ำด้วยความงุนงง สีหน้านั้นมิได้ดุดันแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับดู... บ้องแบ๊วน่าเอ็นดูอยู่บ้าง!
เหมือนคนที่เพิ่งตื่นนอนแล้วยังไม่ทันได้สติ ทั้งยังเหมือนกำลังพยายามขบคิดปัญหาลึกซึ้งอันใดอยู่ สีหน้าท่าทางจึงดูมึนงงสับสน
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ศีรษะของหมีดำใหญ่ก็ค่อยๆ หันมา มันมองเห็นหงอิงก่อนเป็นลำดับแรก ดวงตากลมโตคู่เล็กพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที มันส่งเสียงคำราม "โฮก" ต่ำๆ ออกมาหนึ่งเสียง
จากนั้นสายตาของมันจึงเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ซูเหอซึ่งยืนอยู่ข้างกายหงอิง
"..."
ซูเหอเกร็งตัวขึ้นตามสัญชาตญาณ