เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 150 - เกิดเรื่องอันใดขึ้น?
ปลายยามซื่อ ใกล้ถึงยามอู่
ดวงตะวันลอยเด่นขึ้นสู่กึ่งกลางนภา เซียวจวิ้นบังคับเกวียนล่อมาหยุดลงหน้าประตูจี้อันถังอย่างมั่นคงอีกครา
การกลับมาคราวนี้ เขาได้นำสัมภาระห่อใหญ่สองห่อและตะกร้าสานไม้ไผ่อีกหนึ่งใบที่คนบ้านหวังจัดเตรียมไว้กลับมาด้วย
สัมภาระห่อหนึ่งบรรจุผ้าห่มที่นอน ส่วนอีกห่อเป็นเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนซักของสองอาหลาน ขณะที่ในตะกร้าไม้ไผ่นั้นเป็นเสบียงกรังที่ครอบครัวตระกูลหวังตระเตรียมไว้ให้
เวลานี้ฐานะทางบ้านของตระกูลหวังยากจนขัดสน ย่อมไม่อาจหยิบยื่นอาหารการกินที่ดีอันใดออกมาได้
ทว่าเพื่อลดภาระของบ้านเซียวให้ได้มากที่สุดและไม่สร้างความลำบากใจ คนทั้งบ้านจึงกัดฟันนำแป้งธัญพืชหยาบหนักหนึ่งชั่งเศษที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในบ้าน คลุกเคล้ากับผักป่าแล้วนำไปจี่บนกระทะจนกลายเป็นแผ่นแป้งย่างแห้งที่เก็บไว้ได้นาน
นอกจากนี้ ยังนำไข่ไก่ที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ฟองในบ้านมาต้มจนสุกทั้งหมด แล้วจัดใส่ลงในตะกร้า อีกทั้งยังยัดไหผักดองที่หมักเองลงไปหนึ่งไห พร้อมด้วยถ้วยชามและตะเกียบเปล่าอีกสองสามคู่
เพียงพอให้สองอาหลานประทังชีวิตอย่างเรียบง่ายในโรงหมอไปได้หลายวัน
เมื่อเห็นเซียวจวิ้นกลับมา เวลาก็ประจวบเหมาะถึงยามกินข้าวพอดี