กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 410 เจ้าไม่ใช่คนนอก
หมอนหนุนนุ่มนิ่มทั้งยังหอมกรุ่น สายลมเย็นพัดโชยแผ่วเบา ลู่เสี่ยวหนิงหลับได้อย่างสงบสุขเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด จู่ ๆ ก็มีคนเรียกข้างหูว่า “เสี่ยวหนิง ตื่นได้แล้ว”
ลู่เสี่ยวหนิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เบื้องหน้าคือใบหน้าหล่อเหลาที่ขยายใหญ่ ดวงตาคิ้วคมแต่แฝงความอ่อนโยน
ลู่เสี่ยวหนิงพลันตื่นเต็มตา รีบยกมือขยี้ตาแล้วเช็ดมุมปาก
เมื่อไม่พบขี้ตาหรือน้ำลาย นางจึงค่อยโล่งอก
ยังดีที่ไม่ขายหน้า หากหญิงงามยามหลับน้ำลายยืดคงทำลายบรรยากาศน่าดู